Makmur który zna moją

„Makmur, który zna moją słabość do tropikalnych zwierząt, pokazuje mi na werandzie któregoś domku parę młodych tarsjuszy, uwiązanych do grzędy za tylne łapki. Widocznie coś tam po nocy łowią, co przeszkadza ludziom. Biedne małpiatki śpią smacznie
w palącym słońcu, zdziwione nawet we śnie. Ich jasnopopielate futerka błyszczą jak wypolerowany brąz; białe obwódki wokół oczu przypominają błazeńską maskę z cyrku. Gdzie indziej siedzi na poręczy ganku wspaniała papuga w iście papuzich barwach amarant z ugrem, pistacja z błękitem, to wszystko popstrzone szafirowymi smugami. Ze szlamu wylazło na ścieżkę jakieś obłe, sine stworzenie, podobne z kształtu do minoga i wijące się bezmyślnie tuż pod naszymi nogami. Ma z pół metra długości, więc za duże na pijawkę, za krótkie na węża. Hadjisutrisma ze wstrętem odrzuca minoga końcem buta. To bardzo niebezpieczny gad. Nie kąsa wprawdzie śmiertelnie, lecz wydziela parzącą ciecz, od której ciało miesiącami swędzi i ropieje. Zresztą, za chwilę spostrzegamy i prawdziwego węża. Szarozielona pręga w jaskrawożółte cętki wije się wściekle koło kamienia, potem jednym pionowym susem nurkuje w błocko i sitowie.
Wokół domów porastają stożkowate lejki ananasów; widać już spore szypułki owoców, pokrytych jeszcze jasnozieloną łuską. Na jednym z ananasów siedzi tukan — spory, nastroszony, z ogromnym dziobem i kolorowym łbem. Czego on tam szuka w delikatnych liściach, czy nie podziurawi tym okropnym dziobem pęczniejącego owocu Nie, to poczciwe ptaszysko; szuka jadowitych szerszeni, a zwłaszcza pewnych groźnych mszyc, które powodują u człowieka przewlekłą chorobę żołądka. Niełatwo sprostać pułapkom przyrody w tym klimacie. Co do mnie, i tak tu nie jadam żadnych owoców ani jarzyn — przestrzeżono mnie sto razy, że to najpewniejsza droga do zakażenia się amebą. Ale zastanawiam się, co by tez było, gdyby tukan wykonywał swe zajęcia trochę niedbale, a komuś z mieszkańców przyszłaby ochota na świeżego ananasa.“(9)